Czym są mieszane sztuki walki?

Mieszane sztuki walki, swoją nazwę wzięły z jeżyka angielskiego, a mianowicie, mixed martial arts, zapisywaną w skrócie MMA. Warto wiedzieć, że jest to dyscyplina sportowa, w której zawodnicy sztuk, a także sportów walki walczą przy dużym zakresie dozwolonych technik. Śmiało można powiedzieć, że dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki, oczywiście bez użycia broni. Nie da się ukryć, że mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki, którym bez wątpienia jest zapewnienie widowiska sportowego. Co prawda taka walka toczy się w możliwie najmniejszych ograniczeniach, ale jednocześnie obowiązuje minimalizowanie ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała lub kalectwa.

Nazewnictwo

Skoro wspomnieliśmy już o nazewnictwie, koniecznie musimy dodać, że angielska nazwa „Mixed martial arts” bywa mylnie stosowana zamiennie z określeniem „vale tudo”. Chodzi o to, że słowami „vale tudo” nazywano się organizowane w Ameryce Południowej turnieje, od których to właśnie wywodzą się współczesne mieszane sztuki walki. Jednak warto dodać, że nie jest to to samo, gdyż zawody w formule vale tudo charakteryzują się jednak o wiele mniejszą liczbą ograniczeń. Ponadto sama ich nazwa nie stanowi określenia ani sztuki walki, ani sportu walki. Oficjalne sformułowanie „Mixed martial arts” zostało po raz pierwszy użyte 15 listopada 1993 przez reportera Howarda Rosenberga. Reporter ten relacjonował galę UFC dla gazety Los Angeles Times.

Nie możemy pominąć także aspektu marketingowego, który towarzyszył walkom MMA. Pierwotnie więc, by zwiększyć reklamę tych mieszanych sztuk walki, zwłaszcza w USA padało na nie określenie „No Holds Barred” (NHB), czyli „bez chwytów zabronionych”. Współcześnie również używa się tego mylnego terminu, określając MMA walką bez reguł, co jest nieprawdą. W tej dyscyplinie, jak w każdym sporcie, obowiązują ściśle określone reguły współzawodnictwa.

Krótka historia mieszanych sztuk walki

Antyczne igrzyska olimpijskie zdają się być pierwowzorem dzisiejszego MMA. Chodzi mianowicie o pankration, w którym stosowano różne techniki z klasycznych greckich zapasów i pięściarstwa. Właśnie pankration obok zapasów i pięściarstwa był w programie antycznych igrzysk olimpijskich.

Jednak współczesne mieszane sztuki walki swojego dokładniejszego rodowodu dopatrują się we wspomnianym turnieju vale tudo. Prawdziwy rozwój MMA przypada jednak na rok 2000. Obecnie zawody MMA odbywają się już na całym świecie.

Reguły w mieszanych sztukach walki

W przypadku walk MMA rywalizacja między zawodnikami toczy się w stójce oraz w parterze. Typowe MMA zezwala na rzuty, kopnięcia, ciosy pięściami, stosowanie dźwigni oraz duszenie. Jednak zabronione jest stosowanie takich technik, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia oraz życia zawodników. Nie dopuszcza się – w większości – gryzienia, zahaczania, atakowania genitaliów, oczu, krtani, uderzania w kręgosłup, stosowania dźwigni na stawy małe (palce). Jednak często w przypadku zawodów organizatorzy decydują się na wprowadzenie dodatkowych ograniczeń, takich na przykład jak: ciosów łokciami, dźwigni na kręgosłup, dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę albo kopnięć w parterze. O ostatecznym wyniku starcia decyduje nokaut – także techniczny, poddanie się lub decyzja sędziów, jeżeli walka nie zakończyła się przed czasem. Ogłoszony również może zostać remis, jednak zależy to od regulaminu zawodów.

Starcia mieszanych sportów walki odbywają się w ringu bokserskim, który otoczony jest siatką.  Zawodnicy, którzy biorą udział w walce, muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz specjalne, cienkie rękawice, które umożliwią chwytanie. Niekiedy dopuszczalne jest również stosowanie nakolanników oraz ochraniaczy na kolana.

Taktyka mieszanych sztuk walki

Nie da się ukryć, ze zanim doszło do ukształtowania się mieszanych sztuk walki, zawodnicy, którzy brali udział w starciach, byli przedstawicielami różnych stylów. Ci, którzy trenowali boks lub karate, mieli większą tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy oraz trenujący judo radzili sobie doskonale w obaleniach, a przedstawiciele BJJ sukcesy odnosili w parterze. Rezultat tego jest taki, że zawodników MMA można przypisać od jednak z trzech kategorii: parterowca, zapaśnika, uderzacza. Jednak aktualnie, dzięki treningowi przekrojowemu, czołowi zawodnicy mieszanych sztuk walki bywają skuteczni we wszystkich trzech płaszczyznach, przez co są wszechstronni.

Kategorie wagowe w MMA

Jak podaje między innymi Wikipedia, nie istnieje uniwersalny podział wagowy. Jednak przyjmuje się, że obowiązuje 9 kategorii wagowych, które stosowane są w większości organizacji na świecie. Kategorie wagowe więc prezentują się następująco:

waga superciężka (+120 kg/265 lb)

waga ciężka (-120 kg/265 Ib)

waga półciężka (-93 kg/205 Ib)

waga średnia (-84 kg/185 Ib)

waga półśrednia (-77 kg/170 Ib)

waga lekka (-70 kg/155 Ib)

waga piórkowa (-66 kg/145 Ib)

waga kogucia (-61 kg/135 Ib)

waga musza (-57 kg/125 lb)

waga słomkowa (-52 kg/115 lb) waga atomowa (-48 kg/105 lb)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *